ریزش مو در مردان.

مکانیسم: هورمون دی‌هیدروتستوسترون (DHT) در فولیکول‌های حساس ژنتیکی فاز رشد را کوتاه می‌کند. هر موی جدید نازک‌تر و کوتاه‌تر می‌شود تا فولیکول فقط کرک بسازد. شقیقه‌ها و فرق سر درگیرند؛ حاشیه می‌ماند چون فولیکول‌هایش به DHT حساس نیستند. حدود دو سوم مردان تا ۵۰ سالگی درگیر می‌شوند.

مراحل: مقیاس هامیلتون-نوروود هفت مرحله از عقب‌نشینی خفیف شقیقه تا حاشیهٔ نعل‌اسبی را توصیف می‌کند. به برآورد روند و تصمیم دربارهٔ درمان کمک می‌کند.

آنچه شواهد تأیید می‌کند: (۱) فیناستراید ۱ میلی‌گرم روزانه (نسخه‌ای) ساخت DHT را مهار و ریزش را در حدود ۸۰ تا ۹۰ درصد متوقف می‌کند؛ عوارض جنسی احتمالی نادرند اما باید بحث شوند. (۲) ماینوکسیدیل ۵ درصد موضعی فاز رشد را طولانی می‌کند. (۳) هر دو با هم استاندارد است. هر کس قطع کند، ظرف یک سال اثر را از دست می‌دهد.

PRP: به‌عنوان مکمل در مراحل اولیه تا میانی: تراکم بیشتر، موی ضخیم‌تر در مطالعات؛ سه تا چهار جلسه، سپس نگهداری شش‌ماهه. جایگزین فیناستراید/ماینوکسیدیل نیست، اما گزینه‌ای برای مردانی که دارو نمی‌خواهند — با اثر کمتر.

کاشت مو: منطقی در روند پایدار (معمولاً از اواسط ۳۰ سالگی، زیر درمان جاری)، موی اهداکنندهٔ کافی و انتظار واقع‌بینانه. مو را جابه‌جا می‌کند، ریزش را متوقف نمی‌کند — بدون دارو اطراف همچنان کم‌پشت می‌شود.

اثبات‌نشده: شامپوی کافئین، بیوتین بدون کمبود، شانهٔ لیزری با شواهد ضعیف، «ویتامین رشد مو». و گزینه‌ای صادقانه: موی کوتاه یا تراشیدن. بسیاری از مردانی که این را انتخاب می‌کنند، پشیمان نمی‌شوند.