سیگار و پوست.

اکسیژن کمتر، ترمیم کمتر: نیکوتین پس از هر نخ سیگار، رگ‌های ریز پوست را برای ساعت‌ها تنگ می‌کند. پوست اکسیژن و مواد مغذی کمتری می‌گیرد و مواد زائد کندتر دفع می‌شوند. نتیجه به شکل رنگ خاکستری و بی‌روح و ترمیم کندتر زخم دیده می‌شود.

تجزیهٔ کلاژن با دور تند: دود تنباکو آنزیم‌هایی (متالوپروتئینازها) را فعال می‌کند که کلاژن و الاستین را تجزیه می‌کنند و هم‌زمان ساخت جدید را مهار می‌کند. مطالعات دوقلوها نشان می‌دهد دوقلوی سیگاری پس از ده سال به‌طور میانگین به‌وضوح مسن‌تر به نظر می‌رسد — با چین‌های عمیق‌تر دور چشم، دهان و روی گونه‌ها.

نشانه‌های معمول: چین‌های شعاعی دور دهان («چین سیگاری») که با غنچه‌کردن لب تشدید می‌شود، پنجهٔ کلاغی عمیق‌تر از جمع‌کردن چشم در برابر دود، گونه‌های فرورفته، رنگدانهٔ ناهموار و بافت چرم‌مانند. خطر سرطان پوست هم بالاتر می‌رود.

پیامد برای درمان‌ها: در افراد سیگاری هیالورونیک اسید و بوتولینوم‌توکسین اغلب کمتر دوام می‌آورند، کبودی‌ها طولانی‌تر می‌مانند و روش‌هایی که به ترمیم زخم متکی‌اند — میکرونیدلینگ، PRP — ضعیف‌تر عمل می‌کنند. پیش از درمان دست‌کم یک هفته قطع سیگار توصیه می‌شود، بیشتر بهتر.

ترک در هر سنی می‌ارزد: گردش خون ظرف چند هفته عادی می‌شود، رنگ پوست روشن‌تر می‌شود و ساخت کلاژن تا حدی بازمی‌گردد. چین‌های موجود از بین نمی‌روند اما بسیار کندتر عمیق می‌شوند. هر کس ترک کند، از هر درمانی بیشتر نتیجه می‌گیرد.