داروها و درمان.

رقیق‌کننده‌های خون (مارکومار، الیکوئیس، زارلتو، کلوپیدوگرل): مانع نیستند اما کبودی بیشتر می‌شود. هرگز خودسرانه قطع نکنید — خطر ترومبوز یا سکته به‌مراتب بیشتر از یک کبودی است. مطب با کانولا، مقدار کمتر و سرد کردن کار می‌کند.

آسپرین، ایبوپروفن، دیکلوفناک، ناپروکسن: پلاکت‌ها را مهار می‌کنند. اگر تجویز پزشکی نیست (مثلاً آسپرین ۱۰۰ بعد از سکتهٔ قلبی)، پنج تا هفت روز قبل به پاراستامول تغییر دهید. آسپرین تجویزشده ادامه داده می‌شود.

مکمل‌ها: روغن ماهی، امگا ۳، جینکو، کپسول سیر، ویتامین E با دوز بالا، گل راعی — همه تمایل به خونریزی را کمی بالا می‌برند. یک هفته قبل قطع کنید.

آنتی‌بیوتیک‌های گروه آمینوگلیکوزید (جنتامایسین، توبرامایسین) و شل‌کننده‌های عضلانی: می‌توانند اثر بوتولینوم‌توکسین را تشدید کنند. در مصرف جاری، درمان عقب می‌افتد. آنتی‌بیوتیک‌های معمول (آموکسی‌سیلین، داکسی‌سایکلین) مشکلی نیستند — اما خود عفونت هست.

ایزوترتینوئین (درمان آکنه): در حین مصرف و شش ماه بعد از آن لایه‌برداری، میکرونیدلینگ و نخ ممنوع (خطر اسکار). بوتولینوم‌توکسین و فیلر ممکن است.

کورتون، سرکوب‌کننده‌های ایمنی، شیمی‌درمانی: خطر عفونت بالاتر و ترمیم کندتر — تصمیم فردی با پزشک معالج.
واکسن‌ها: دو هفته فاصله با فیلر در هر دو جهت احتیاط منطقی است، چون ورم تأخیری گزارش شده.
داروهای گیاهی و «دمنوش‌ها» هم حساب می‌شوند. فهرست کامل را همراه بیاورید — شامل مکمل‌ها.