زیبایی و روان.

مطالعات چه نشان می‌دهند: کسانی که یک مشکل مشخص و محدود را درمان می‌کنند (خط اخم، خط خنده، تعریق) عمدتاً رضایت بیشتر از ظاهر و اعتمادبه‌نفس بیشتر گزارش می‌کنند — پایدار طی ماه‌ها. اثر وقتی بیشترین است که انتظار واقع‌بینانه بوده: «سرحال‌تر به نظر می‌رسم»، نه «زندگی‌ام عوض می‌شود».

چه چیزی کار نمی‌کند: درمان پس از جدایی، از دست دادن شغل یا در دورهٔ افسردگی با این امید که بعدش بهتر شود. صورت تغییر می‌کند، مشکل نه. مطب‌های معتبر به همین دلیل دلیل مراجعه را می‌پرسند — نه از کنجکاوی، بلکه برای فهمیدن این‌که درمان کار درستی است یا نه.

اختلال بدشکلی بدن (BDD): حدود ۱ تا ۲ درصد مردم، در مطب‌های زیبایی به‌مراتب بیشتر، عیبی را می‌بینند که دیگران به‌سختی یا اصلاً نمی‌بینند و ساعت‌ها درگیرش هستند. درمان‌های زیبایی معمولاً BDD را بدتر می‌کنند: هدف جابه‌جا می‌شود، نارضایتی می‌ماند. مؤثر روان‌درمانی (رفتاردرمانی شناختی) و دارو است — نه فیلر.

علائم هشداری که پزشک به آن توجه می‌کند: درمان‌های قبلی بسیار زیاد در همان نقطه، نارضایتی مکرر از مطب‌های مختلف، عیبی که در آینه پیدا نمی‌شود، درخواست درمان زیر فشار زمانی یا برای دیگران («شریکم فکر می‌کند…»)، انتظار این‌که زندگی تغییر کند. در این موارد گفت‌وگوی صادقانه — و در صورت لزوم «نه» — پاسخ مسئولانه است.

مطب خوب چه می‌کند: گوش می‌دهد، دلیل را می‌فهمد، اهداف واقع‌بینانه تعیین می‌کند، زمان فکر می‌دهد، قدم‌های کوچک، کنترل. و شهامت رد کردن یا به تعویق انداختن درمان را دارد.

اگر مطمئن نیستید: این نشانهٔ خوبی است. وقت بگذارید. با کسی که شما را می‌شناسد حرف بزنید. و بدانید: مشاوره شما را به چیزی متعهد نمی‌کند. در ناراحتی مداوم از ظاهر خود، مشاورهٔ روان‌درمانی مسیر فرعی نیست، مسیر مستقیم‌تر است.